Ik staar naar mijn scherm. Vele keren begon ik met schrijven, maar telkens schrapte ik de woorden weer. Ik wil de gevoelens die ik heb op papier zetten. Alleen het is moeilijk om te verwoorden, want ik weet niet wat ik ga schrijven. Maar ik moet schrijven, anders word ik te druk in mijn hoofd. Wat ik nu doe is verplicht schrijven, verplicht woorden neerknallen omdat als ik blijf schrappen, de gedachtes weer gaan rondzweven in mijn hoofd. Verplicht schrijven is een drama, ik heb altijd het gevoel dat ik complete onzin neerknal. Aan de andere kant denk ik, geen enkel woord is onzin. Want woorden zijn gedachten en gedachten moeten eruit. Zo loop ik dan, rondjes door mijn gedachten. Soms ren ik een stukje, struikel ik, sta weer op en wandel verder. Van de hak op de tak, zonder een logische volgorde. Soms zou ik willen dat ik geordend was, dat ik mijn gedachten allemaal netjes op een rijtje had. Aan de andere kant denk ik: nee, gelukkig heb ik dat niet want als ik dat heb, ben ik mezelf niet.
Ik besefte me gisteren iets. Ik dacht na over van alles en nog wat, alles liep weer door elkaar. Het heden, verleden, en de toekomst. Ik bedacht me dat ik nooit een meisje met een rugzakje wilde worden. En toen besefte ik dat ik dat wel had. Want een lerares zei ook ooit eens tegen me: "Ja, maar gezien je verleden.. Je hebt ook een rugzak." gister besefte ik me dat ik een keuze heb. Ik zou inderdaad het meisje met het rugzakje kúnnen zijn. Maar ik ben het niet. Simpelweg omdat ik het niet wíl. Ik heb het zelf in de hand. De keuze is zo makkelijk. Ik omarm mijn verleden, ik draag het bij me in plaats van het in mijn rugzak te stoppen. Zo word ik niet veel belast met dingen uit het verleden, want het mag er zijn. Dat is iets wat ik niet moet vergeten, en waar ik mezelf elke dag aan zal moeten herinneren. Zo blijft de drukte ook uit mijn hoofd. Het is er, ik accepteer dat het er mag zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten