Nahidi en haar ziel

Dagenlang, maandenlang zelfs, leefde ze op de automatische piloot. Ze dacht niet meer met haar hoofd en ook niet meer met haar hart. Ze huilde veel, zonder ook maar enige aanleiding. Dacht ze. Ze deed maar, zonder echt na te denken. Ze voelde niks, maar tegelijkertijd alles. Er hing wat in de lucht, ze probeerde het te vangen maar het lukte niet. Ze wilde begrijpen wat er ging gebeuren maar woorden konden het haar niet uitleggen. Haar ziel was bezig deuren naar het verleden te openen, deuren waarvan ze wilde dat ze dichtbleven, omdat ze vond dat ze er klaar mee was. Klaar was ze er ook mee. Niet alleen zij, maar ook haar ziel. Die zette de deuren tegen elkaar open om te luchten. Om oude herinneringen er uit te laten vliegen, om plaats te maken voor nieuwe. Haar ziel had besloten dat het lang genoeg geduurd had en besloot er vaart achter te zetten. En dat ging zo misselijkmakend snel, dat ze er zelfs dingen uit het heden voor los moest laten. De deuren gingen verder los, het luchtte sneller door. Haar ziel werkte de laatste gebeurtenissen de deuren uit, trapte nog enkele deuren in, terwijl zij zelf huilde, en het liet gebeuren. Haar ziel maakte zich klaar, zette zich schrap, want haar ziel wist al dagenlang wat haar te gebeuren stond. Het kostte haar ziel ontzettend veel moeite, want Nahidi - zo heet ze immers - probeerde de deuren weer dicht te duwen, omdat ze zo moe werd van het harde werk waar haar ziel mee bezig was. Haar ziel maakte plaats voor een nieuwe ontmoeting.