Een wit doek

Voor veel mensen een normaal,
wit, onbeschilderd doek.
Voor mij een schreeuwerig,
kleurrijk, volgeklad doek.

Ik zie mensen,
vechten voor geloof,
hoop en liefde.
Mensen, die staren naar de leegte.

Mensen die dromen hebben,
maar ze niet waarmaken.
Want ze vinden zichzelf onbelangrijk.
Mensen die hun leven leiden, in plaats van leven.

Mensen die niet met elkaar,
maar tegen elkaar praten.
Ik deed het zelf ook,
Tot ik ontdekte dat het me geen voldaan gevoel gaf.

Ik zie mezelf,
zoeken naar geloof,
hoop en liefde.
Onderweg val ik, vaak.
Maar dat weerhoudt me er niet van,
gewoon weer op te staan.

Voor mij is dat leven.
Mijn geluk zit niet alleen in de pieken,
maar ook in de dalen.
Kijk nog maar eens goed,

naar dat witte doek.

Droom

Het gras is nat,
Het is vroeg,
Gister lagen we hier,
De sporen van liefde zijn nog te zien.
Ik zou graag weer voelen
Hoe het is om door je gekust te worden.
Ook al was het nog maar gisteren
Dat het gebeurde.
Waarom zijn de dagen voor vandaag
Altijd beter als vandaag?
We houden van herinneringen,
Want we maken ze mooier dan ze zijn.

Alleen dat hoeft bij deze niet.
Want deze herinnering is er geen.
En is er nooit geweest.
Het is een droom.

Niets meer dan een droom.
Een droom waarvoor ik mijn ogen sluit,
En wegvlucht voor de werkelijkheid.
Een droom, de droom.