Gedachtenfragment

Ik staar naar mijn scherm. Vele keren begon ik met schrijven, maar telkens schrapte ik de woorden weer. Ik wil de gevoelens die ik heb op papier zetten. Alleen het is moeilijk om te verwoorden, want ik weet niet wat ik ga schrijven. Maar ik moet schrijven, anders word ik te druk in mijn hoofd. Wat ik nu doe is verplicht schrijven, verplicht woorden neerknallen omdat als ik blijf schrappen, de gedachtes weer gaan rondzweven in mijn hoofd. Verplicht schrijven is een drama, ik heb altijd het gevoel dat ik complete onzin neerknal. Aan de andere kant denk ik, geen enkel woord is onzin. Want woorden zijn gedachten en gedachten moeten eruit. Zo loop ik dan, rondjes door mijn gedachten. Soms ren ik een stukje, struikel ik, sta weer op en wandel verder. Van de hak op de tak, zonder een logische volgorde. Soms zou ik willen dat ik geordend was, dat ik mijn gedachten allemaal netjes op een rijtje had. Aan de andere kant denk ik: nee, gelukkig heb ik dat niet want als ik dat heb, ben ik mezelf niet. 

Ik besefte me gisteren iets. Ik dacht na over van alles en nog wat, alles liep weer door elkaar. Het heden, verleden, en de toekomst. Ik bedacht me dat ik nooit een meisje met een rugzakje wilde worden. En toen besefte ik dat ik dat wel had. Want een lerares zei ook ooit eens tegen me: "Ja, maar gezien je verleden.. Je hebt ook een rugzak." gister besefte ik me dat ik een keuze heb. Ik zou inderdaad het meisje met het rugzakje kúnnen zijn. Maar ik ben het niet. Simpelweg omdat ik het niet wíl. Ik heb het zelf in de hand. De keuze is zo makkelijk. Ik omarm mijn verleden, ik draag het bij me in plaats van het in mijn rugzak te stoppen. Zo word ik niet veel belast met dingen uit het verleden, want het mag er zijn. Dat is iets wat ik niet moet vergeten, en waar ik mezelf elke dag aan zal moeten herinneren. Zo blijft de drukte ook uit mijn hoofd. Het is er, ik accepteer dat het er mag zijn.

Nahidi en haar ziel

Dagenlang, maandenlang zelfs, leefde ze op de automatische piloot. Ze dacht niet meer met haar hoofd en ook niet meer met haar hart. Ze huilde veel, zonder ook maar enige aanleiding. Dacht ze. Ze deed maar, zonder echt na te denken. Ze voelde niks, maar tegelijkertijd alles. Er hing wat in de lucht, ze probeerde het te vangen maar het lukte niet. Ze wilde begrijpen wat er ging gebeuren maar woorden konden het haar niet uitleggen. Haar ziel was bezig deuren naar het verleden te openen, deuren waarvan ze wilde dat ze dichtbleven, omdat ze vond dat ze er klaar mee was. Klaar was ze er ook mee. Niet alleen zij, maar ook haar ziel. Die zette de deuren tegen elkaar open om te luchten. Om oude herinneringen er uit te laten vliegen, om plaats te maken voor nieuwe. Haar ziel had besloten dat het lang genoeg geduurd had en besloot er vaart achter te zetten. En dat ging zo misselijkmakend snel, dat ze er zelfs dingen uit het heden voor los moest laten. De deuren gingen verder los, het luchtte sneller door. Haar ziel werkte de laatste gebeurtenissen de deuren uit, trapte nog enkele deuren in, terwijl zij zelf huilde, en het liet gebeuren. Haar ziel maakte zich klaar, zette zich schrap, want haar ziel wist al dagenlang wat haar te gebeuren stond. Het kostte haar ziel ontzettend veel moeite, want Nahidi - zo heet ze immers - probeerde de deuren weer dicht te duwen, omdat ze zo moe werd van het harde werk waar haar ziel mee bezig was. Haar ziel maakte plaats voor een nieuwe ontmoeting.

Schrijven

In mijn hoofd wonen is fijn. Het maakt mooie verhalen, vormt vormen tot beelden. Het lijkt vloeiend, maar hortend en stotend wordt het toch weer één verhaal. Mijn hoofd wil veel vertellen, maar mijn mond te weinig. Terwijl mijn mond juist te veel praat. Mensen lijken het aangenaam te vinden, maar ik niet. Ik wil niet zoveel onzin praten, maar juist rakende woorden uitspugen. Mijn hoofd en mond hebben altijd ruzie. Mijn hoofd zegt de waarheid, mijn mond zegt het met sierlijke letters. Ook al zijn het hanepoten. Als ik het schrijf dan komen de woorden rechtstreeks uit mijn hart. En dus hoofd. Want die formuleert ze tot complete verhalen.

En daarom schrijf ik het nu in plaats van dat ik het hardop zeg.

Verbondenheid

Een vrouw met afasie.

Ze is dementerend, kan niet echt communiceren. Legt zelden écht contact. Ik gaf haar koffie, en bleef nog even bij haar zitten nadat het op was. Ik luisterde naar de woordenstroom, wat voor het oor van ons een letterwaterval is. Ik had mijn hand op het 'dienblad' van haar rolstoel, mijn vingers gespreid. Toen kwam er langzaam een kleine, oude, rimpelige hand omhoog. Ze spreidde ook haar vingers en verstrengelde ze in de mijne. Ze keek me aan. Haar blik. We hadden écht contact. Een jonge hand, verstrengeld met een oude, getekend door het leven. Ik heb zelden zo'n intens contact gehad met iemand als met deze vrouw. We waren echt verbonden. Jong en oud, maar beiden met een verleden.

Samen waren we heel even leeftijdsloos.

Een wit doek

Voor veel mensen een normaal,
wit, onbeschilderd doek.
Voor mij een schreeuwerig,
kleurrijk, volgeklad doek.

Ik zie mensen,
vechten voor geloof,
hoop en liefde.
Mensen, die staren naar de leegte.

Mensen die dromen hebben,
maar ze niet waarmaken.
Want ze vinden zichzelf onbelangrijk.
Mensen die hun leven leiden, in plaats van leven.

Mensen die niet met elkaar,
maar tegen elkaar praten.
Ik deed het zelf ook,
Tot ik ontdekte dat het me geen voldaan gevoel gaf.

Ik zie mezelf,
zoeken naar geloof,
hoop en liefde.
Onderweg val ik, vaak.
Maar dat weerhoudt me er niet van,
gewoon weer op te staan.

Voor mij is dat leven.
Mijn geluk zit niet alleen in de pieken,
maar ook in de dalen.
Kijk nog maar eens goed,

naar dat witte doek.

Droom

Het gras is nat,
Het is vroeg,
Gister lagen we hier,
De sporen van liefde zijn nog te zien.
Ik zou graag weer voelen
Hoe het is om door je gekust te worden.
Ook al was het nog maar gisteren
Dat het gebeurde.
Waarom zijn de dagen voor vandaag
Altijd beter als vandaag?
We houden van herinneringen,
Want we maken ze mooier dan ze zijn.

Alleen dat hoeft bij deze niet.
Want deze herinnering is er geen.
En is er nooit geweest.
Het is een droom.

Niets meer dan een droom.
Een droom waarvoor ik mijn ogen sluit,
En wegvlucht voor de werkelijkheid.
Een droom, de droom.

Dani's song

What would i sing
if i made a song for you
what can i do to make it
shining bright for you

maybe i should give you
little kisses when we
kiss goodbye at the train station

whisper sweet words into you ear
as long i can keep you here
in my arms so save and cuddly
and softly i will say those special words for you

I do, I do truly love you,
do do do do do love you
I love you I swear it's true
I do do do do love you

that's what i'd sing if i
made a song for you
that's what i'd do to make it
shining bright for you

i do, i do truly love you
do do do do do love you
I love you i swear it's true
I wrote this little song for you.